سوسای ماسوتاتسو اویاما (متولد ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۳ – درگذشته ۲۶ آوریل ۱۹۹۴)، بنیان‌گذار سبک کیوکوشین کاراته، یکی از تاثیرگذارترین اساتید هنرهای رزمی قرن بیستم بود؛ مردی که کاراته را از فرم و نمایش، به مبارزه واقعی و فول‌کنتاکت تبدیل کرد. او با انضباط آهنین، تمرینات سخت و روحیه شکست‌ناپذیر، سبکی را بنیان گذاشت که امروز میلیون‌ها رزمی‌کار در سراسر جهان آن را با اشتیاق و علاقه دنبال می‌کنند.
سوسای اویاما در آغاز مسیر رزمی خود، زیر نظر استاد گیچین فوناکوشی، بنیان‌گذار شوتوکان کاراته، آموزش دید؛ اما به مرور معتقد شد کاراته سنتی بیش از حد به فرم و کاتا محدود شده و از مبارزه واقعی فاصله گرفته است. همین نگاه باعث شد او از مسیر سنتی جدا شود و با ترکیب قدرت، استقامت، فول‌کنتاکت و مبارزه واقعی، سبک کیوکوشین را ابداع کند؛ سبکی که فلسفه‌اش رسیدن به “حقیقت نهایی” از طریق مبارزه واقعی بود.
سوسای در این مسیر سختی‌های بسیاری را تحمل کرد؛ از فقر و تبعیض در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش در ژاپن گرفته تا سال‌ها تمرینات طاقت‌فرسا، انزوا در کوهستان، مبارزات سنگین و ساختن یک سبک رزمی از صفر، آن هم در زمانی که بسیاری باور نداشتند کاراته آزاد بتواند در جهان جایگاهی پیدا کند. او برای ساختن کیوکوشین، نه‌تنها بدنش بلکه تمام زندگی‌اش را وقف این راه کرد.
در تمام این سال‌ها، افراد کمی بودند که واقعاً در کنار او باقی ماندند و یکی از مهم‌ترین آن‌ها ترو تزوکا بود؛ مردی که فقط یک شاگرد یا مربی نبود، بلکه به یکی از نزدیک‌ترین، وفادارترین و معتمدترین افراد سوسای اویاما تبدیل شد. تزوکا نقش بزرگی در گسترش جهانی کیوکوشین، سازماندهی دوجوها، تربیت مربیان و حفظ ساختار این سبک داشت و بسیاری او را ستون آرام اما قدرتمند پشت موفقیت‌های کیوکوشین می‌دانستند. رابطه میان سوسای و تزوکا فراتر از استاد و شاگرد بود؛ رفاقتی عمیق که بر پایه احترام، اعتماد و سال‌ها مبارزه و تلاش مشترک شکل گرفته بود.
شُوکی ماتسویی، که بعدها رهبری یکی از مهم‌ترین شاخه‌های کیوکوشین را برعهده گرفت، سال‌ها شاگرد مستقیم ترو تزوکا بود؛ موضوعی که جایگاه و تأثیر عمیق تزوکا را در تربیت نسل بعدی رهبران کیوکوشین به‌خوبی نشان می‌دهد.
از میان شاگردان برجسته سوسای اویاما می‌توان به شُوکی ماتسویی، کنجی میدوری، اندی هاگ، هیروکی کوروساوا و تایگر سونئو اشاره کرد؛ مبارزانی که هرکدام بخشی از میراث کیوکوشین را به جهان منتقل کردند و نام او‌ را تا ابد زنده نگاه داشتند.